Najpierw Lilu i Oskar przeszli etap pracy na roundpenie: doskonale nauczyli się zmieniać chody i wydłużać je na głos, zostali także odczuleni  na różne przedmioty w ich otoczeniu: folie, drągi, samochody. W drugim etapie nauczyli się chodzić z ciężarem jeźdźca na grzbiecie, zatrzymywać się i przechodzić ze stępa do kłusa i odwrotnie. Początkowo szkoliłam je za pomocą sznurkowych kantarów, potem delikatnie zaczęłam wprowadzać wędzidło. To dla mnie bardzo ważny etap, gdyż delikatność i wyczucie przy wprowadzaniu tej pomocy ma ogromny wpływ na dalszą karierę konia. Staram się na tym etapie minimalizować użycie wędzidła - po prostu przyzwyczajam "maluchy" do tego, że ono leży w pysku, natomiast prowadzę je za pomocą dosiadu i łydek, zarówno przy zakrętach jak i zmianach chodu. Wyjaśnienie dlaczego wędzidło, a nie kantar sznurkowy pozostawię na później – to bardzo złożony temat opierający się o zagadnienia z mechaniki ruchu konia.

W pracy z Lilką i Oskarem skupiam się obecnie przede wszystkim na równowadze i rytmie. Oba konie chodzą w kulbakach, które znakomicie chronią nierozwinięte jeszcze mięśnie grzbietu. Jeżdżę dużo w półsiadzie, by zwierzaki mogły swobodnie pracować grzbietem i zadem, a w kłusie dbam, by podczas anglezowania regularnie zmieniać nogi.

Lilu i Oscar chodzą teraz przede wszystkim w terenie, jeżdżę sama. Pierwszy wyjazd w teren na młodym koniu podejmuję bardzo wcześnie - jak tylko czuję, że zwierzę mi na to pozwoli. To doskonale wpływa na rozwijanie jego dzielności, a także wzmacnia więź i zaufanie pomiędzy nami. To wspaniałe uczucie, te pierwsze wspólne przygody w terenie.  W panujących obecnie niskich temperaturach długo rozgrzewam konie w stępie, i często rezygnuję w ogóle z innych chodów, by uniknąć wentylowania ich płuc mroźnym powietrzem.